Spruijt en Opperman

Er zijn gesprekken die nooit gevoerd worden. Blikken die niet worden begrepen. Gedachten die zich stilletjes ophopen tussen wat je zegt en wat je eigenlijk bedoelt. Wanneer wordt aanpassen vanzelfsprekend en wanneer wringt het?

Tussen grap en ernst, tussen samen en alleen, tussen wie je bent en wie je probeert te zijn voor de ander. Hoe verhoud je je eigenlijk? Tot je lief, tot je vrienden, tot de generatie boven of onder je, tot jezelf? 
Wat we voelen is van nu. Hoe we ermee omgaan? Van altijd. En precies daar, in dat tijdloze spanningsveld waar van alles loos is, ontstaat iets wat je niet kunt plannen. Alleen beleven.
Altijdloos is een voorstelling die je laat lachen om wat je liever ontwijkt en je zachtjes raakt waar je het niet verwacht.